Het verhaal van de badkuipeendjes - Feit of fictie?
De betrouwbaarheid van informatie uit diverse bronnen beoordelen

Doelstellingen van de oefening
Je kritische vaardigheden oefenen en je vermogen om de nauwkeurigheid van mediaberichten te beoordelen tegen een achtergrond van bestaande informatie van meer algemene aard.
Procedure
Vorm groepen van niet meer dan vijf personen, lees de twee versies van het verhaal van de plastic badkuipeendjes en vergelijk ze in het licht van wat je weet over mondiale oppervlaktestromen uit hoofdstuk 2 van de module “Oceaanstromen”.
1.	Hoe komt de informatie in deze twee verhalen overeen met wat je weet over mondiale oppervlaktestromen. Welke verklaringen zijn duidelijk fout en waarom?
2.	Hoe specifiek is de informatie in de beide verhalen – welke is het meest gedetailleerd? 
3.	Aan welk verhaal hecht je het meeste geloof? Is er een verband tussen de hoeveelheid details en de betrouwbaarheid van het verhaal?
4.	Wat denk je dat het doelpubliek voor ieder verhaal is?
a) een lekenpubliek zonder wetenschappelijke achtergrond
b) een geïnformeerd lekenpubliek met een algemene belangstelling in wetenschappelijk of mariene onderwerpen 
c) wetenschappers zonder speciale oceanografische vakkennis
d) specialisten op vlak van oceanografie.
5.	Hoe wordt de keuze van het doelpubliek uitgedrukt in de keuze van woorden en de details die in het verslag vermeld worden?
6.	Surf op het internet en zoek minstens drie andere verhalen met betrekking tot dezelfde lozing van badkuipspeelgoed. Vergelijk ieder ervan met de beide hier opgenomen verslagen, beoordeel de betrouwbaarheid, stijl en het doelpubliek ervan.
Materialen
•	"De rubberen eendjes komen aan land": artikel uit de website van Phoenix
•	"Kijk uit voor plastic eendjes": verslag uit de website van MainSail
•	Hoofdstuk 2 van de module “Oceaanstromen”.
•	Optioneel:
o	Artikel van “AGU Ocean Sciences” 
o	Andere onlineverhalen van het internet over de lozing van badkuipspeelgoed.

Zondag, 1 juli 2007
http://www.blazingtalons.com/2007/07/rubber-duckies-are-landing.html (Accessed 22 May, 2008)
De rubberen eendjes komen aan land! 

15 jaar geleden, in 1992, waren rubberen eendjes – bekend als “Friendly Floaties” – per schip onderweg van Hong Kong naar de Verenigde Staten toen drie 40-voet lange containers na een storm in de Stille Oceaan vielen. Daardoor kwamen bijna 30.000 rubberen eendjes in de gevaarlijke wateren terecht. 
20.000 van hen gingen naar het zuiden…en spoelden enige maanden later aan in Australië, Indonesië en zelfs Zuid-Amerika.
Voor de overige 10.000 Friendly Floaties begon de reis maar pas. Deze rubberen vloot ging naar het noorden en ze dreven op hun gemak naar Alaska en de Beringstraat. Daar kwamen ze het ijskoude Noordpoolijs tegen. Raar maar waar, ze slaagden erin zich anderhalve kilometer per dag te verplaatsen terwijl ze in het ijs vastgevroren zaten en zetten hun verbazingwekkende noordwestelijke route verder in de richting van de Atlantische Oceaan.
Curtis Ebbesmeyer (op de foto links), een oceanograaf die als uitvalsbasis Seattle heeft, heeft ze vanaf het prille begin gevolgd. Hij en andere wetenschappers waren zeer geïnteresseerd in de reis van de “Friendly Floaties”, volgden hun route en  gebruikten die informatie om meer te weten te komen over mondiale oceaanstromen.
 “Ze zijn een aardige indicator voor wat de stromen doen wanneer ze rondgaan over de wereld en het zijn stromen die ons klimaat en onze koolstofcycli bepalen" zei Simon Boxall van het Nationaal Oceanografisch Centrum in Southampton, VK.
Nadat de eendjes het poolijs overleefden, werden ze in 2000 in het noorden van de Atlantische Oceaan aangetroffen. In 2001 werden ze precies boven de plek aangetroffen waar de Titanic zonk. Het lijkt erop dat het machtige schip het niet voorzien heeft op deze rubberen eendjes!
Ze dreven verder en in 2003 dachten wetenschappers dat de rubberen vloot op de Atlantische kust van Amerika zou aanspoelen. De fabrikant, The First Years Inc., loofde toen een beloning uit voor ieder eendje ter waarde van een spaarbewijs van $100! (Enkel voor die welke in New England, IJsland, en Canada gevonden werden). Veel wetenschappers dachten dat dit het einde zou zijn van de odyssee van de rubberen vloot.
Ze hadden het mis. De rubberen eendjes, die niet in de V.S. aanspoelden, reisden verder in de Atlantische Oceaan, en 17.000 mijl en 15 jaar later  zijn ze nu op weg naar Groot-Brittannië. Ze hebben hun kleur verloren, maar deze taaie eendjes zijn nog steeds in goede conditie.
Zullen ze inderdaad in de komende dagen op de Britse stranden landen? Computermodellen zeggen dat het zal gebeuren. Wat met die “Friendly Floaties” die niet aanspoelen?
Hun verbazingwekkende reis gaat verder...

<Legende>
Hun reis tot dusver
(1)	29.000 eendjes verlieten China en vielen van de boot in de Stille Oceaan. 10.000 drijven naar het noorden.
(2)	19.000 gaan naar het zuiden en spoelen aan in Australië, Indonesië en Zuid-Amerika.
(3)	15 jaar en 17.000 mijl (ca. 30.000 km) later zijn de badeendjes nu op weg naar Britse stranden.

MainSail News 29 / 06 / 07
Kijk uit voor plastic eenden
Door Cathy Brown
http://www.themainsail.com/news/article/mps/uan/1487  (Opgezocht op 25 augustus 2008)

Curtis Ebbesmeyer met “Friendly Floatees”. Als je deze zomer ten zuidwesten van Engeland of voor de westkust van Ierland of Schotland vaart, kijk dan uit naar verkleurde plastic eenden. En als er een ziet, raap hem dan op: hij zou geld waard kunnen zijn, zowel als verzamelobject als voor wetenschappelijk onderzoek!
In de voorbije 15 jaar heeft de Amerikaanse oceanograaf Curtis Ebbesmeyer bijna 30.000 in China gemaakte plastic badkuipspeeltjes gevolgd, die in de Stille Oceaan terechtkwamen toen een container in een hevige storm van boord van een vrachtschip werd geslagen.
Hij verwacht dat een aantal van de eenden, bekend als “Friendly Floatees”, binnenkort na een reis van bijna 17.000 mijl (ca. 30.000 km) Groot-Brittannië zal bereiken, na bevroren in pakijs de Noordelijke IJszee doorkruist en de lengte van Groenland afgelegd te hebben en meegenomen te zijn naar de oostelijke zeekust van de Verenigde Staten.
Dhr. Ebbesmeyer, die zijn basis in Seattle heeft, zei dat die welke niet vastzaten in de circulerende stromen in de noordelijke Stille Oceaan, door ijsbergen waren geplet of in Japan aan land waren geblazen, over de Atlantische Oceaan op de Golfstroom aan het drijven zijn, volgens een recent bericht in de krant The Times.
Iedere strandjutter, die één van de eenden vindt, kan aanspraak maken op een beloning van $100 (£50) van de Amerikaanse distributeur van het speelgoed, First Years Inc.
De eenden werden van Hong Kong naar Tacoma, Washington, aan de noordwestkust van de V.S., verscheept, toen de container waarin ze zaten op 29 januari 1992 in de Stille Oceaan viel. Twee derde van hen dreef zuidwaarts via de tropen om maanden later op de kusten van Indonesië, Australië en Zuid-Amerika aan te spoelen. Maar ongeveer 10.000 gingen naar het noorden en tegen het einde van het jaar lagen ze voor de kust van Alaska en gingen terug naar het westen.
De eenden hadden drie jaar nodig om ten oosten van Japan rond te cirkelen, voorbij de oorspronkelijk plaats waar ze in het water terechtkwamen en dan terug naar Alaska op een stroom, die bekend staat als de noordelijke “Pacific Gyre”, alvorens noordwaarts richting de Noordpool verder te gaan, zei dhr. Ebbesmeyer.
Vele spoelden aan land toen de stromen hen door de Beringstraat meenamen, die Alaska van Rusland scheidt. Hij voorspelde dat ze jaren in het poolijs gevangen zouden blijven en zich zouden verplaatsen met de snelheid van ca. anderhalve kilometer per dag in de richting van de Atlantische Oceaan.
In 2000, acht jaar nadat hun reis begon, werden er een aantal eenden in de noordelijke Atlantische Oceaan gemeld en in 2003, toen men verwachtte dat ze op de oostkust van Amerika zouden aanspoelen, loofde First Years Inc. de beloning uit.
Tegen die tijd waren de eenden wit verbleekt door de zon en het zeewater. In de voorbije twee jaar zijn er maar weinig gezien, maar oceanografen denken dat hun volgende meest waarschijnlijke landingsplaatsen Zuidwest-Engeland, Zuid-Ierland en West-Schotland zijn.
Simon Boxall, van het Nationaal Oceanografisch Centrum in Southampton, zei dat de eenden een goede gelegenheid boden voor onderzoek naar klimaatverandering.
“Ze zijn een aardige indicator voor wat de stromen doen wanneer ze rondgaan over de wereld en het zijn stromen die ons klimaat en onze koolstofcycli bepalen"  zei hij.
“Ik zou vakantiegangers willen vragen een oogje in het zeil te houden, daar er tegen dan misschien nog maar weinig zullen zijn. Het is een echt avonturenverhaal en het plastic zou 100 jaar meegaan, dus we hopen dat het verder zal gaan.”
Het aanspoelen van de eenden is helemaal vastgelegd op een computermodel, genaamd de “Ocean Surface Currents Simulation”, dat gebruikt wordt om visserijen te helpen en op zee vermiste personen te zoeken. Er zijn over de saga twee kinderboeken geschreven en de eenden zijn verzamelobjecten geworden en gaan voor meer dan £500 van de hand.
In feite gaat het niet alleen maar om eenden. De vloot met Floatee badkuipspeelgoed bestaat uit gele eenden, groene kikkers, blauwe schildpadden en rode bevers, die elk gemarkeerd zijn met het logo “The First Years”.
Dr Ebbesmeyer kwam voor het eerst iets over de Floatees te weten, toen er een paar voor de eerste keer aan land op de kusten van Alaska spoelden in november 1992. Hij drong er bij de scheepvaartmaatschappij, die de container verloren had, op aan hem de exacte tijd en positie te geven waarop het speelgoed in het water was terechtgekomen.

In samenwerking met computerexpert James Ingraham maakte hij een model om te voorspellen waar de eenden heen zouden gaan en publiceerde zijn bevindingen in 1994 in een scriptie. Sindsdien hebben de eenden hun weg rond de wereld afgelegd.
Elk jaar gaan er tussen 2.000 tot 10.000 containers overboord, wat tot een hele hoop drijvende vuilnis leidt. De waarneming van de Floatees bij hun trek rond de wereld helpt wetenschappers om de verspreiding van vervuiling via de eens ongerepte oceanen te begrijpen.
De eerste Floatee die in Groot-Brittannië gevonden werd was een verbleekte groene kikker, die in 2003 de Hebriden bereikte en dhr. Ebbesmeyer denkt dat we nu misschien op de vooravond van een invasie zijn.
Voor meer informatie, bezoek de website van dhr. Ebbesmeyer: www.beachcombersalert.org